Printervriendelijke versieVerstuur naar een vriend

De oorsprong van dit woord gaat terug op de Grieken die door middel van klanknabootsing een term bedachten voor volkeren die zij niet konden begrijpen, lees een taal spraken die voor hen onverstaanbaar was.

Voor de Grieken leek het erop dat iedereen die niet hun taal sprak slechts de woorden “bar, bar” stamelden.

Al vlug was het woord barbaar geboren.

De Grieken vonden van zichzelf dat zij een verfijnde cultuur hadden en een beschaafde omgangswijze die vreemd was aan Perzen, Romeinen en volkeren die hen omringden.

Niettegenstaande de Grieken, de Romeinen barbaren vonden, namen de Romeinen het woord barbaar over om buitenlandse volkeren aan te duiden in tegenstelling tot zij die de Romeinse deugden kenden.

Al hetgeen voor een Romein vreemd was, was barbaars.

Stel u voor, er waren Galliërs die broeken droegen, in tegenstelling tot de Romeinen hun tanden bijzonder verzorgden met … hun eigen urine waardoor ze hagelwitte vervaarlijke tanden handen.

In oorlogstijd schilderden de Galliërs zich in het blauw die aldus als een barbaarse kleur werd aanzien door de Romeinen.

Romeinen droegen geen blauw, het paars was voorbehouden aan de keizer, het rood voor de aller-nobelsten en voor de rest werd vooral geel en groen gedragen. Maar in het Romeinse kleurpallet lijkt het wel dat blauw totaal verdwenen was.