De theorie van "het uitputten" van het recht (bron Europees Parlement).

- Definitie: Deze theorie houdt in dat de rechthebbende van een industriële of intellectuele eigendom die wordt beschermd door de wetgeving van een lidstaat, op deze wetgeving geen beroep kan doen "om de invoer of verhandeling te verhinderen van een voortbrengsel dat in een andere lidstaat rechtmatig in het verkeer is gebracht" (zie toepassing op tekeningen en modellen: arrest Keurkoop/Nancy 144/81 van 14 september 1982). De theorie kan worden toegepast op elk gebied van de industriële eigendom, maar inzake het merkenrecht zijn er aanpassingen nodig omdat de rechter de "wezenlijke functie van het handelsmerk" in aanmerking genomen heeft, die erin bestaat de consument de herkomst van het gemerkte product te garanderen (arrest HAG II C-10/89 van 17 oktober 1990). De houder van een merkenrecht kan zich tegen de invoer op zijn grondgebied van een product dat hijzelf in het verkeer heeft gebracht verzetten als de derde-importeur is overgegaan tot handelingen - ompakken, opnieuw aanbrengen van het merk - waardoor de consument niet meer in staat is met zekerheid de herkomst van het gemerkte product vast te stellen (arrest Centrafarm v. American Home Products: 3/78 van 10 oktober 1978).

- Beperkingen: De theorie van de communautaire uitputting van rechten geldt niet als het gaat om het op de markt brengen van namaakproducten, noch ten aanzien van producten die buiten de Europese Economische Ruimte in het verkeer zijn gebracht. Aldus wordt bepaald in artikel 6 van de overeenkomst betreffende de intellectuele eigendomsrechten in het kader van de Uruguay-Ronde (TRIPS, Overeenkomst betreffende intellectuele eigendom met betrekking tot de handel). In juli 1999 heeft het Hof in het arrest Sebago en Ancienne Maison Dubois et Fils tegen GB-Unic SA (C-173/98) bepaald dat de lidstaten evenmin in hun nationale wetgeving de uitputting van rechten mogen voorzien van een merk producten dat in een derde land op de markt is gebracht.