Printervriendelijke versieVerstuur naar een vriend

Op grond van artikel 21 van de wet van 11 maart 2003 betreffende bepaalde aspecten van de diensten van de informatiemaatschappij zouden aan de dienstverleners geen algemene toezichtverplichting op de informatie die doorgegeven wordt, kunnen worden opgelegd.

Krachtens artikel 87 § 1 2° lid van de wet van 30 juni 1994 betreffende het auteursrecht en de naburige rechten (hierna afgekort AW), bestaat de mogelijkheid voor de stakingsrechter, nadat hij het bestaan van een inbreuk op het auteursrecht heeft vastgesteld, een bevel uit te spreken tegen tussenpersonen wiens diensten worden gebruikt om deze inbreuk te plegen.

Toch kan verwezen naar artikel 18 van de wet van 11 maart 2003 betreffende bepaalde juridische aspecten van de diensten van de informatiemaatschappij (wet elektronische handel), waarvan de inhoud luidt als volgt:

“Wanneer een dienst van de informatiemaatschappij bestaat in het doorgeven in een communicatienetwerk van door een afnemer van de dienst verstrekte informatie, of in het verschaffen van toegang tot een communicatienetwerk, is de dienstverlener niet aansprakelijk voor de doorgegeven informatie, als aan elk van de volgende voorwaarden voldaan is:

1 ° het initiatief tot de doorgifte niet bij de dienstverlener ligt;
2° de ontvanger van de doorgegeven informatie niet door de dienstverlener wordt geselecteerd;
3 ° de doorgegeven informatie niet door de dienstverlener wordt geselecteerd of gewijzigd. ”

Een internetdienst die zelfs massaal op zijn website illegale werken laat publiceren door derden die dan door de derden zelf wordt verspreid, begaat dus strikt genomen geen inbreuk op deze bepaling.

Maar anderzijds is deze website dan best geplaatst zijn om een einde te stellen aan auteursrechtelijke inbreuken die door hun abonnees worden gepleegd. Overigens precies voor deze situatie voorziet artikel 87 § 1, 2de lid AW, conform de Europese regelgeving (art. 12 § 3 richtlijn 2000/31 betreffende bepaalde aspecten.van de diensten van de informatiemaatschappij met name de elektronische handel, in de interne markt), in de mogelijkheid van een rechterlijk bevel tegen de Internetleveranciers (tussenpersonen).

De wettelijke regels inzake de beperking van aansprakelijkheid van de Internetleveranciers vormt geen obstakel voor de stakingsvordering. Deze vordering strekt er uitsluitend toe een website ontoegankelijk te maken, wat betekent dat geïntimeerden de onrechtmatige informatie die zich bevindt op de website “The Pirate Bay” niet doorgeven. Zij zijn derhalve niet aansprakelijk voor de onrechtmatige inhoud die over hun netwerk wordt doorgegeven.

Maar quid met de stelling dat webproviders en webdiensten niet mogen onderworpen worden aan een algemene toezichtverplichting, zoals voorzien in artikel 21 van voormelde wet elektronische handel:

“Met betrekking tot de levering van de in artikelen 18, 19 en 20 bedoelde diensten hebben de dienstverleners geen algemene verplichting om toe te zien op de informatie die zij doorgeven of opslaan, noch om actief te zoeken naar feiten of omstandigheden die onwettige activiteiten duiden."

Het in 1ste lid genoemde beginsel geldt enkel voor de algemene verplichtingen. Het laat het recht van de bevoegde gerechtelijke instanties onverlet om, in een specifiek geval, een tijdelijke toezichtverplichting op te leggen, indien een wet in deze mogelijkheid voorziet.

Een gevorderd bevel “om in hun hoedanigheid van Internettoegangsleverancier de litigieuze inbreuken te doen staken” veroorzaakt geen toezichtverplichting in hoofde van de internettoegangleverancier over de informatie die zij doorgeven of opslaan. Deze moeten inderdaad geen enkele controle uitoefenen op een onrechtmatige informatie. Een, gevorderd bevel tot DNS blokkering is immers beperkt tot het gewoon ontoegankelijk maken van de websites door toepassing te maken van een specifieke technische maatregel. Nadien moet de internettoeganglevernacier niet verifiëren of bepaalde abonnees de maatregel al dan niet hebben omzeild, toegang hebben gekregen tot deze websites en auteursrechtelijke inbreuken hebben gepleegd.

De omstandigheid dat een stakingsbevel geen eind zal maken aan alle mogelijke illegale activiteiten op het Internet, heeft niet tot gevolg dat dit bevel disproportioneel zou zijn. Het kan bijdragen tot een beperking van de inbreuken die van aard is de belangen van auteurs redelijkerwijze te dienen. 

Een auteur of auteursvereninging is gerechtigd iedere vorm van piraterij aan te pakken met de rechtsmiddelen die door de wetgever worden aangeboden. Zij kan niet worden verplicht eerst tegen de daadwerkelijke inbreukmakers op te treden alvorens een bevel tegen de Internettoegangsleveranciers te eisen (subsidiariteit). Dergelijke verplichting wordt nergens in de wet ingeschreven. Bovendien heeft de Europese wetgever de beslissing genomen om de rechthebbende de mogelijkheid te bieden om rechtstreeks op te treden tegen de tussenpersonen (art. 8.3. van de richtlijn 2001/29/EG betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij).

Aan internettoegangleveranciers kan worden gevraagd met het oog op de bestrijding van auteursrechtelijke inbreuken de toegang tot wel bepaalde websites ontoegankelijk te maken voor hun abonnees. Het is aan de stakingsrechter, die een specifieke positieve maatregel kan bepalen om een einde te stellen aan de auteursrechtelijke inbreuk, om de modaliteiten ervan vast te leggen.