Printervriendelijke versieVerstuur naar een vriend

In 1933 maakte boss reclame voor zjn Nazi-uniformen en begon hij zijn kledingsbedrijf in 1924 in Metzingen, een kleine stad ten zuiden van Stuttgart, waar het nog steeds berust. Maar dankzij het economische klimaat in Duitsland op het moment werd Boss gedwongen tot een faillissement. In 1931 bereikte hij een overeenkomst met zijn schuldeisers, ze laten hem met 6 naaimachines om opnieuw te beginnen.

Hetzelfde jaar, werd hij een lid van de nazi-partij en een bijdragende lid ("Förderndes Mitglied") van de Schutzstaffel (SS). Hij verklaarde later zelf dat hij had trad toe tot de partij vanwege van hun belofte om te beëindigen van de werkloosheid en omdat hij voelde "tijdelijk" van de Lutherse kerk gehaald.

Hij sloot zich aan bij het Duitse arbeid Front in 1936, de Reich Air Protection Association in 1939 en de nationale Socialistische Volksrepubliek welzijn in 1941.

Zijn verkoop steeg van 38,260 RM in 1932 tot meer dan 3,300,000 RM in 1941, terwijl zijn winsten in dezelfde periode van 5.000 toegenomen RM to 241,000 RM. Hoewel hij in een reclame van 1934/1935 beweerde hij een "leverancier voor Nazi uniformen sinds 1924", deze leveringen zijn waarschijnlijk sinds 1928/1929 en bepaalde sinds 1934, toen hij werd een Reichszeugmeisterei-licentie (officiële) leverancier van de Sturmabteilung uniformenSchutzstaffel, Hitler jeugd, nationale socialistische Motor Corps en andere partij-organisaties.

Om te voldoen aan de vraag in de latere jaren van de oorlog, gebruikte hij ongeveer 30 tot 40 krijgsgevangenen en ongeveer 150 gedwongen arbeiders, van de Baltische Staten, België, Frankrijk, Italië, Oostenrijk, Polen, Tsjechoslowakije en de voormalige Sovjet-Unie. Volgens de Duitse historicus Henning Kober, de bedrijfsverantwoordelijken "nazi's" werden uitgesproken, " De baas waren alle grote bewonderaars van Adolf Hitler" en Hugo Boss had in 1945 in zijn appartement een foto van zichzelf met Hitler genomen in diens Obersalzberg retraite.

In een 1946 Denazificatie oordeel, gebaseerd op zijn vroege partijlidmaatschap, zijn financiële steun van de SS en de uniformen geleverd aan de nazi-partij zelfs voordat 1933, boss werd beschouwd als zowel een "activist" en een "voorstander en begunstigde van nationaal-socialisme". Hij werd ontdaan van zijn stemrecht, zijn capaciteit om een bedrijf te runnen en, een boete van "een zeer zware straf" van 100.000 merken.

Hij stierf in 1948 maar zijn bedrijf overleefde. In 1997 verscheen het bedrijf in een lijst van Zwitserse slapende rekeningen, die de publicatie van artikelen markeren de betrokkenheid van Hugo Boss met de nazi's geroerd. In 1999,

Amerikaanse advocaten plaatste rechtszaken in New Jersey, namens de overlevenden of hun familieleden, voor het gebruik van gedwongen werknemers tijdens de oorlog. Het bedrijf leverde geen commentaar geven op deze rechtszaken maar een eerdere verklaring dat zou "niet de ogen sluiten voor het verleden

maar liever omgaan met de problemen in een open en openhartige wijze" herhaald. Het onderzoek werd door de Duitse historicus Elisabeth Timm gesponsord. Niettemin, na Timm de pers van haar bevindingen vertelde, daalde het bedrijf om ze te publiceren. In December 1999, was een akkoord bereikt tussen de Duitse regering en een groep van Amerikaanse class-action advocaten, Joodse groepen en de regering van de Verenigde Staten om in te stellen voor een 5.1 miljard dollar fonds, even gefinancierd door Duitse industrie en de Duitse regering, om te compenseren voor de slaven arbeiders gebruikt door de Duitsers in de Tweede Wereldoorlog.

Hugo Boss is overeengekomen om deel te nemen in dit fonds, voor een bedrag dat door sommige bronnen worden "ongeveer 752 000 €", terwijl anderen beschouwd als de onderneming "eindelijk betaald een absoluut minimum in het compensatiefonds" was geschat.

Terecht kan men zich de vraag stellen in hoeverre het ethisch was dat bedrijven die levensaders waren voor het Nazisme of zich van het Nazisme bediend hebben na de oorlog konden blijven bestaan. Deze vraag kon ook verzwakt worden in die zin of zij onder dezelfde naam die toch zeer zwaar besmet was, zouden kunnen blijven bestaan.

Deze merknamen die we alle kennen hebben miljoenen mensen leed bezorgd en het is voor vele van ons en voor hun nabestaanden een doorn in het oog dat zij vandaag floreren als oerdegelijk, efficiënt, stabiele waarden en zekerheden.

Maar er is een belangrijke ethische keerzijde.

De oorspronkelijke visie van de Amerikanen tijdens de oorlog was om na de oorlog Duitsland met de grond gelijk te maken en ervoor te zorgen dat Duitsland nooit meer uit haar as zou verrijzen met de bedoeling er een staat van armoezaaiers en boeren van te maken.

Rosevelt en Churchill hebben evenwel niet alleen de oorlog willen beslechten maar vooral de vrede willen bewaren en een basis willen kunnen leggen voor de Europa als afzetmarkt en als stabiele factor in de wereld. Hiertoe diende Duitsland opnieuw te kunnen herrijzen maar dan als een democratische rechtstaat waarin Duitsland wonderwel is geslaagd, eerst in West-Duitsland en na 1989 met de hereniging van Duitsland door de val van de muur.

Vandaag is Duitsland de drijvende bindende kracht binnen Europa en zeker een vredevolle natie zonder haat.

Een volk gek maken is niet zo moeilijk, zeker wanneer het recht wegvalt. We hebben dit niet alleen in het nazistisch Duitsland gezien maar ook in Roewanda, Joegoslavië, …

En wanneer men de mens een nieuwe kans wil geven die in een dergelijke maatschappij werd opgedweept, dan dient men hem als mens en in zijn gepijnigde natie te respecteren door hem niet alle symbolen af te nemen.

Zo kan men de vraag vandaag stellen of het nog verantwoord is dat de Spaanse banken de Spaanse voetbalploeg Real Madrid en Barcelona niettegenstaande zij virtueel failliet zijn en dit faillissement van deze voetbalclubs dient gedragen te worden die dit eigenlijk financieel niet aankunnen en niet tot invordering, dan wel realisatie van hun schuldvordering willen of kunnen overgaan.

Zonder Real Madrid, zonder Barcelona, zonder het Spaanse voetbal verliest de Spanjaard zijn vast waarden, zijn fierheid.

Zijn stierengevechten wil hij laten maar neem de Spanjaard zijn helden niet af.

En zo zouden we kunnen verder gaan door te stellen dat we de Griekse schuldenlast kunnen oplossen door de Acropolis in Athene steen per steen af te bouwen en in Las Vegas te plaatsen. De Griekse musea in Athene en het cultureel erfgoed van Griekenland te koop stellen. Dit is echter onethisch. Dergelijke kunstwerken horen te staan waar ze thuishoren als erfgoed van de mensheid met de Grieken als hoeders ervan. Zonder deze symbolen zijn de Grieken volledig verloren.

Of we dus Hugo Boss pakken aantrekken, met Mercedes, BMW, Audi of Volkswagen rijden, Siemens producten kopen … het blijft een eigen ethische moeilijke afweging.

Maar het aanwenden van deze producten kan net zo goed een symbool van verzoening zijn en van het geloof in de Europese vrede ontstaan na de tweede wereldoorlog in plaats van een politieke keuze die slaat op een verleden voor zover dit verleden nooit vergeten raakt.