Jeugdrb. Veurne 26 februari 2010. 
Advocaten: Elfri De Neve en D. De Jaegere.

budgetstandaard voor gezinnen

Een alleenstaande vrouw heeft per maand 976,20 euro nodig om menswaardig deel uit te maken van de Vlaamse samenleving. Voor een koppel stijgt dat bedrag tot 1.295,52 euro. Kinderen doen die cijfers nog fors oplopen.

Dat blijkt uit een studie van het Centrum voor Sociaal Beleid Herman Deleeck (Universiteit Antwerpen). Bérénice STORMS en Karel VAN DEN BOSCH stelden een budgetstandaard op voor Vlaanderen. Ze geven daarmee een antwoord op de vraag «hoeveel geld een gezin minimaal nodig heeft om op een menswaardige manier te kunnen participeren aan de Vlaamse samenleving». Daarbij worden ook verschillende gezinstypes vergeleken. Hoe ouder de kinderen hoe duurder, lijkt het uitgangspunt van hun studie.

Een alleenstaande man heeft met 978,95 euro net iets meer nodig per maand dan een alleenstaande vrouw. Maar vooral kinderen doen de budgetstandaard de hoogte inschieten en met name de kost van ouder wordende kinderen wordt volgens de onderzoekers onderschat.

Zo ligt de budgetstandaard voor een alleenstaande vrouw met een jongen van 2 jaar nog op 1.274,09 euro terwijl het voor een alleenstaande vrouw en een meisje van 15 jaar al om 1.874,87 euro gaat. Dezelfde trend is er bij de koppels, waar de standaard voor een koppel met een jongen van 2 jaar op 1.554,12 euro ligt en voor een koppel met een meisje van 15 jaar op 1.823,18 euro. 

Dat de relatieve kost van kinderen sterk toeneemt naarmate ze ouder worden, vormt vooral een probleem bij eenoudergezinnen. De noodzakelijke meer kost van een kind loopt op van 259 euro tot 564 euro, afhankelijk van de leeftijd en de gezinssituatie.

Een kind in de lagere school is zowat de helft duurder dan een kind van 2 jaar en een jongere in het middelbaar is liefst dubbel zo duur. Het gaat om een meerkost van 20 tot 58 procent in vergelijking met een gezin zonder kinderen.

Een tweede kind blijkt wel 15 tot 31 procent minder te «kosten» dan een eerste. Een tweede volwassene brengt dan weer een meerkost van 33 procent mee ten opzichte van een alleenstaande.

De grootste kostenpost in de budgetstandaard is huisvesting, gevolgd door voeding. De onderzoekers wijzen erop dat het wettelijk minimum in ons land ver beneden de minimumstandaard ligt voor alle gezinstypen. Het tekort varieert van 26 procent voor een alleenstaande moeder met één of twee jonge kinderen, tot 67 procent voor een koppel met twee oudere kinderen.

De conclusies blijven gelden wanneer sociale voordelen in rekening worden gebracht. Enkel een sociale huurwoning verandert het beeld, omdat voor die gezinnen het noodzakelijke budget met een kwart daalt. «Sociale huisvesting speelteen belangrijke rol bij de bestrijding van armoede», benadrukt de studie. 
De cijfers zijn gebaseerd op een pakket goederen en diensten die «onmisbaar zijn in onze maatschappij voor het vervullen van bepaalde sociale rollen». Het gaat om voeding, kleding, gezondheid, huisvesting, veiligheid (o.m. brandverzekering),veilige kindertijd (bv. eenvoudig verjaardagsfeestje zodat kinderen erbij horen), rust en ontspanning, onderhouden relaties, mobiliteit en onvoorziene uitgaven. Daarbij hielden de onderzoekers een gezonde en autonome leefstijl voor ogen. 
Er zijn in de loop der jaren wel methodes ontwikkeld om te berekenen hoeveel een kind kost.

Zo is er de methode Renard, genoemd naar Roland Renard, die in 1985 op vraag van de Franse Gemeenschap een modelontwierp om de kosten voor het levensonderhoud van een kind te berekenen. Maar omdat de methode uitgaat van het gezinsinkomen, leveren hoge inkomens soms absurd hoge bedragen op. 
Ook de Gezinsbond heeft een berekening gemaakt van hoeveel een kind gemiddeld kost.

Zowel de methode Renard als de tabel van de Gezinsbond worden soms gebruikt als uitgangspunt voor de berekening van de alimentatie in de rechtspraak.

Bij die berekening spelen een hele reeks factoren mee: 
- het maandinkomen van elk van de ouders, 
- de verblijfsregeling voor de kinderen, 
- welke ouder de kinderbijslag ontvangt, enz.

Deze methodes werden verder verfijnd door J Tremmery, terwijl de baliepraktijk eerder afwijzend staat tegenover het model Tremmery. In elk geval wordt deze methode niet vaak gebruikt. Toch is zij van belang omdat J. Tremmery ons duidelijk heeft gemaakt dat er niet samendrukbare kosten zijn en voor ouders met minder inkomen de kosten van voeding en huisvesting zwaarder doorwegen dan voor ouders die welbemiddeld zijn.

Feit is dat eiser lang gewacht heeft omzijn onderhoudsvordering te stellen. Zodoende heeft hij door dan retroactief te vorderen in hoofde van verweerster een kapitaalschuld veroorzaakt, zodat wij voor de periode januari 2007 tot 1 september 2009 een bedrag toekennen van 2.000 euro.