Printervriendelijke versieVerstuur naar een vriend

Hof van Cassatie
2e Kamer – 2 december 2008

J.C. t/ A.T. en A.K.

I. Rechtspleging voor het Hof

Het cassatieberoep is gericht tegen een arrest van het Hof van Beroep te Gent, correctionele kamer, van 20 mei 2008.

...

II. Beslissing van het Hof

Beoordeling

Eerste middel

...

Derde onderdeel

11. Het onderdeel voert aan dat het arrest ten onrechte oordeelt dat de eiser tegen de tweede verweerder geen verzet kon doen op de grond dat er tegen hem geen burgerlijke rechtsvordering werd ingesteld.

12. Een burgerlijke partij kan tegen een tegenover haar bij verstek gewezen vonnis verzet aantekenen. Dit verzet kan evenwel enkel gericht zijn tegen de partijen tussen wie er voor de rechter die het vonnis bij verstek heeft uitgesproken, een geding aanhangig was. Het feit dat het vonnis bij verstek aan de burgerlijke partij niet is betekend, doet daaraan geen afbreuk.

13. Art. 4, tweede lid, Voorafgaande Titel Sv. bepaalt: «De rechter bij wie de strafvordering aanhangig is gemaakt, houdt ambtshalve de burgerlijke belangen aan, zelfs bij ontstentenis van burgerlijke partijstelling, wanneer de zaak wat die belangen betreft niet in staat is».

Deze regel houdt niet in dat er bij ontstentenis van het instellen van een burgerlijke rechtsvordering, een geding aanhangig is tussen de schadelijder en de beklaagde dat de eerstgenoemde in staat stelt verzet te doen tegen het vonnis waarbij deze laatste tot een straf is veroordeeld.

In zoverre faalt het middel naar recht.

14. Het arrest stelt vast dat:

– de eiser zich voor de onderzoeksrechter enkel tegen de eerste verweerster burgerlijke partij gesteld heeft;

– vóór het vonnis bij verstek van 15 december 2003 de eiser zich geen burgerlijke partij heeft gesteld tegen de tweede verweerder.

15. Op grond van die vaststellingen die het onderdeel niet aanvecht, oordeelt het arrest dat de eiser tot op het vonnis bij verstek geen burgerlijke rechtsvordering tegen de tweede verweerder had ingesteld, zodat er tussen die twee partijen geen geding aanhangig was. Aldus is de beslissing van het arrest dat oordeelt dat de eiser tegen de tweede verweerder geen verzet kan doen, naar recht verantwoord.

Het onderdeel kan in zoverre niet worden aangenomen.

...

Derde middel

20. Het middel voert schending aan van art. 63 Sv.: het arrest oordeelt ten onrechte dat de eiser zich enkel tegen de eerste verweerster burgerlijke partij heeft gesteld; de stelling als burgerlijke partij voor de onderzoeksrechter maakt de zaak aanhangig tegen alle beklaagden; daarenboven houdt de rechter de burgerlijke belangen ambtshalve aan.

21. De burgerlijke partijstelling voor de onderzoeksrechter stelt de strafvordering en de ermee gepaard gaande burgerlijke rechtsvordering in. De aldus ingestelde burgerlijke rechtsvordering is evenwel enkel gericht tegen de verdachte die in de akte van burgerlijke partijstelling is vermeld. De burgerlijke partij kan haar burgerlijke rechtsvordering nadien eveneens richten tot andere verdachten. Dit moet zij doen door haar vordering uit te breiden tot die andere verdachten, hetzij voor de onderzoeksrechter, hetzij voor het onderzoeksgerecht bij de regeling van de rechtspleging, hetzij voor de vonnisrechter naar wie de verdachten verwezen zijn.

22. Het arrest stelt vast dat de eiser zich voor de onderzoeksrechter enkel burgerlijke partij heeft gesteld tegen de eerste verweerster en zich op geen enkel ogenblik gesteld heeft tegen de tweede verweerder, zodat de rechter, bij gebrek aan burgerlijke rechtsvordering tegen de tweede verweerder, daarover geen uitspraak kon doen en dit ook niet gedaan heeft. Op die grond oordeelt het arrest dat eisers verzet tegen het vonnis in zoverre dit ook ten aanzien van de tweede verweerder is uitgesproken, niet ontvankelijk is. Aldus is de beslissing naar recht verantwoord.

In zoverre kan het middel niet worden aangenomen.

23. Uit het antwoord op het derde onderdeel van het eerste middel blijkt dat het feit dat de rechter overeenkomstig art. 4 Voorafgaande Titel Sv. de burgerlijke belangen ambtshalve aanhoudt, niet voor gevolg heeft dat een burgerlijke partij een rechtsmiddel kan aanwenden tegen een vonnis gewezen ten aanzien van een beklaagde waarmee zij geen geding had.

In zoverre faalt het middel naar recht.