I. Rechtspleging voor het Hof

Het cassatieberoep is gericht tegen de vonnissen, op 25 mei en 8 juni 2007 in hoger beroep gewezen door de Rechtbank van Koophandel te Namen.

...

III. Beslissing van het Hof

...

Tweede middel

...

Tweede onderdeel

Het bestreden vonnis beslist dat de verweerster terecht kon aanvoeren dat de eiseres haar verbintenis om de huurovereenkomst in een authentieke akte te doen vastleggen niet was nagekomen, teneinde de betaling van de door haar verschuldigde huur en lasten uit te stellen, op de volgende gronden:

– de verweerster had, gelet op de grote investeringen die zij had gedaan in de gehuurde ruimten, “een bijzonder belang” bij die opname van de huurovereenkomst in een authentieke akte, zodat deze achttien jaar lang aan derden kon worden tegengeworpen;

– hoewel de verweerster “van juli tot november 2006, d.w.z. vijf maanden lang, verzuimd heeft de opvolging van de ontwerpakte te verzekeren”, heeft de (eiseres) “zelf, van bij het begin, verzuimd om de procedure in te leiden teneinde de overeenkomst in een authentieke akte te doen vastleggen, (ondanks) verschillende brieven (waaruit blijkt) dat de (verweerster) die kwestie geregeld wilde zien (...), lang vóór zij de huur inhield; wat dat betreft vermeldt het bestreden vonnis de brieven van 5 augustus 2003 en 12 maart 2004, een vergadering van 4 juni 2004 waarop de eiseres zich ertoe verbonden heeft om de authentieke akte binnen vijftien dagen te doen verlijden, en de conclusies die de verweerster op 29 oktober en 12 november 2004 voor de eerste rechter heeft neergelegd;

– de eiseres heeft die procedure tot opname van de huurovereenkomst in een authentieke akte uiteindelijk echter pas in mei 2006 ingeleid;

– de eiseres heeft in januari 2007 haar inspanningen bruusk gestaakt, zonder haar beslissing toe te lichten, en heeft een aanvullende conclusie voor de eerste rechter neergelegd, “waarin zij de ontbinding van de overeenkomst vordert (wegens) niet-betaling van de huur, en waarin zij zich beroept op het feit dat de (verweerster) de authentieke akte (niet verleden had), terwijl zij zelf de afspraak (had afgezegd) die met het oog hierop bij de notaris was gemaakt (en dat haar was) meegedeeld dat er een bedrag in consignatie (was) gegeven waarmee alle huurgelden en lasten betaald konden worden en dat, op 24 januari 2007, zelfs geconsigneerd (zou worden) op een derdenrekening van (verweersters) raadsman, die (aanbood) om het binnen 48 uur na het verlijden van de authentieke akte te storten”.

Enerzijds volgt uit deze vaststellingen dat de eiseres, volgens het bestreden vonnis, reeds in 2003 of uiterlijk in 2004 begonnen is met haar contractuele verbintenissen niet na te komen, welk feit aan de basis lag van de exceptie van niet-uitvoering die de verweerster opwerpt, dus nog vóór de verweerster haar verbintenissen in 2005 niet was nagekomen zoals haar verweten werd.

In zoverre het onderdeel aan het bestreden vonnis verwijt dat het de exceptie van niet-uitvoering die de verweerster opwerpt op grond van een nalatigheid die de eiseres heeft begaan in 2007, dus na de nalatigheid van de verweerster, vloeit het voort uit een onjuiste lezing van het bestreden vonnis.

Anderzijds kan de exceptie van niet-uitvoering niet worden opgeworpen wanneer dit strijdig is met de goede trouw, en met name niet door een partij die zelf verantwoordelijk is voor de niet-uitvoering door haar wederpartij. Laatstgenoemde omstandigheid valt echter niet noodzakelijk af te leiden uit het feit dat zij sommige van haar eigen verplichtingen niet is nagekomen. De feitenrechter moet in het licht van alle omstandigheden van de zaak oordelen of een partij zich kan beroepen op de exceptie.

Op grond van de voormelde overwegingen verantwoordt het bestreden vonnis zijn beslissing naar recht dat de verweerster de exceptie van niet-uitvoering terecht kon opwerpen.