Printervriendelijke versieVerstuur naar een vriend

NV S.C.D.B. t/ CVBA S., V.A. en NV I.B.

I. Rechtspleging voor het Hof

Het cassatieberoep is gericht tegen een vonnis, op 14 november 2008 in hoger beroep gewezen door de Rechtbank van Koophandel te Luik.

...

III. Beslissing van het Hof

Beoordeling

Eerste onderdeel

Krachtens art. 14, eerste lid van de Handelshuurwet moet de verhuurder binnen drie maanden nadat de huurder kennis gegeven heeft van de voorwaarden waaronder hij bereid is een nieuwe huur aan te gaan, op dezelfde wijze aan de huurder kennis geven van zijn met redenen omklede weigering van hernieuwing, ofwel van andere voorwaarden of van het aanbod van een derde, zo niet wordt de verhuurder vermoed onder de voorgestelde voorwaarden in te stemmen met de hernieuwing van de huur.

Het bestreden vonnis stelt vast dat de eiseres, bij aangetekende brief van 29 juni 2006, als volgt geantwoord heeft op de aanvraag tot hernieuwing van de handelshuur die de verweerster sub 3 haar op 5 mei 2006 had toegezonden: “Op 22 mei 2006 hebben wij een dagvaarding tot ontbinding van de lopende huurovereenkomst uitgebracht wegens de grove tekortkomingen die in de dagvaarding nader worden omschreven. Voor zover die dagvaarding niet zou gelden als een met redenen omklede weigering tot hernieuwing, weigeren wij uw aanvraag tot hernieuwing om de volgende redenen: de hoofdreden is dat de bedingen van de overeenkomst betreffende het onderhoud en het herstel van het gehele verhuurde pand niet zijn nagekomen en dat de verdiepingen niet worden gebruikt; de bijkomende reden is gebaseerd op art. 16, IV van de Handelshuurwet en dus zonder opgave van reden”.

Uit die brief blijkt dat de eiseres haar weigering als zodanig niet gekoppeld heeft aan enige voorwaarde, maar enkel gepreciseerd heeft dat de kennisgeving van die weigering bij aangetekende brief slechts geschiedde voor zover dat nodig zou zijn, gelet op de dagvaarding die de verweerster sub 3 reeds voordien tot ontbinding van de huur had uitgebracht.

Het bestreden vonnis dat de weigering van de eiseres om de huur te hernieuwen nietig acht omdat die voorwaardelijk is, schendt het bovenvermelde art. 14, eerste lid.

Het onderdeel is gegrond.

Tweede onderdeel

Enerzijds kan de verhuurder, blijkens art. 16, I, 4o van voormelde wet, de hernieuwing van de huur weigeren wegens alle grove tekortkomingen van de huurder aan de verplichtingen die voor hem uit de lopende huur voortvloeien, met inbegrip van elke ongeoorloofde handeling van de huurder die, objectief beschouwd, de voortzetting van de contractuele betrekkingen tussen de verhuurder en de huurder onmogelijk maakt.

Tekortkomingen van de huurder die niet voldoende ernstig zijn om de ontbinding van de huur te wettigen, kunnen niettemin krachtens die bepaling beschouwd worden als een reden om de huurhernieuwing te weigeren.

Anderzijds bepaalt art. 16, IV van de Handelshuurwet dat de verhuurder, buiten de in de vorige paragrafen bedoelde gevallen, de hernieuwing kan weigeren mits hij aan de huurder een eventueel verhoogde vergoeding wegens uitzetting uitkeert, die hij preciseert.

Noch uit art. 16 noch uit enige andere bepaling van deze wet volgt dat de verhuurder de huurhernieuwing niet in de eerste plaats kan weigeren om een van de in deze wet vermelde redenen en, bijkomend, zonder reden.

Het bestreden vonnis vermeldt dat, ingeval de reden die wordt aangevoerd in de dagvaarding tot ontbinding van de huur niet gegrond bevonden wordt, “ook de grove tekortkoming die als voornaamste reden wordt aangevoerd in de uitdrukkelijke weigering van 29 juni 2006 zal worden verworpen” en hieruit afleidt dat “de volgorde waarin de redenen van de weigering in de brief (van die datum) worden aangevoerd, onmogelijk en onsamenhangend is”. Het beslist bovendien dat die brief, aangezien hij subsidiair melding maakt van een weigering tot hernieuwing zonder opgave van reden, “de huurder (in dat geval) zijn verkregen rechten zou verliezen, aangezien hij hierdoor nog meer nadeel zou lijden” en dat “twee redenen tot weigering niet trapsgewijze kunnen worden aangenomen” en hieruit afleidt dat “het antwoord van 29 juni 2006 dubbelzinnig en in dat geval nietig is”.

Met die overwegingen verantwoordt het bestreden vonnis de beslissing waarbij het de weigering van de eiseres om de huur te hernieuwen nietig verklaart, niet naar recht.

Het onderdeel is gegrond.