Printervriendelijke versieVerstuur naar een vriend

Beoordeling

Door verweerster wordt opgeworpen dat de dagvaarding niet eentalig Nederlands is, omdat eiseres zich in de inleidende dagvaarding identificeert als «S.A. V.» en dat zij dientengevolge moet worden nietig verklaard met toepassing van de Taalwet Gerechtszaken.

Eiseres vermeldt in de inleidende dagvaarding namelijk als haar rechtsvorm «S.A.». Dit is ontegensprekelijk de Franstalige weergave van de rechtsvorm die in het Nederlands wordt aangeduid als «NV».

Met toepassing van art. 4, § 1, tweede lid, van de Taalwet Gerechtszaken diende de akte tot inleiding van het geding in het Nederlands te zijn gesteld.

Een akte moet worden geacht geheel in de taal van de rechtspleging te zijn gesteld wanneer alle vermeldingen, vereist voor de regelmatigheid ervan, in die taal zijn gesteld (Cass. 24 mei 1993, R.W. 1993-94, 443; Cass. 29 mei 1995, R.W. 1995-96, 683; Brussel 8 juli 1998, A.J.T. 1998-99, 195).

Krachtens art. 702, 1^o, Ger. W. dient het exploot van dagvaarding op straffe van nietigheid «de naam, de voornaam en de woonplaats van de eiser» te vermelden. Deze bepaling wordt gepreciseerd voor rechtspersonen in art. 703, tweede lid, Ger. W. Om van hun identiteit te doen blijken in de dagvaarding en in elke akte van rechtspleging is het voldoende hun benaming, hun rechtskarakter en hun maatschappelijke zetel op te geven.

Art. 40, eerste lid, van de Taalwet Gerechtszaken bepaalt dat de voornoemde regel is voorgeschreven op straffe van nietigheid en dat deze ambtshalve door de rechter wordt uitgesproken.

De nietigheidsregeling van de artikelen 860 tot 867 Ger. W. kan enkel worden toegepast op de miskenning van regels betreffende de vorm van proceshandelingen en vindt bijgevolg geen toepassing op de miskenning van regels die onder de rechterlijke organisatie ressorteren (Cass. 27 mei 1994, R.W. 1994-95, 1017, noot K. Broeckx; A. Fettweis, Manuel de procédure civile, Luik, 1985, nr. 125; B. Deconinck, «Excepties van nietigheid», in Gerechtelijk recht. Artikelsgewijze commentaar met overzicht van rechtspraak en rechtsleer, Kluwer, nr. 10; J. Van Compernolle, G. Closset-Marchal, J.-F. Van Drooghenbroeck, A. Decroës en O. Mignolet, «Examen de jurisprudence (1991 à 2001). Droit judiciare privé», R.C.J.B. 2002, p. 437, nr. 411).

De materie van het gebruik der talen in gerechtszaken maakt deel uit van de regels van rechterlijke organisatie en valt bijgevolg volledig buiten het toepassingsveld van art. 860 e.v. Ger. W. (Rb. Luik 2 oktober 1997, P. & B. 1999, 12; J. Laenens en K. Broeckx, «Het gerechtelijk recht in een stroomversnelling», R.W. 1992-93, 897, nrs. 90 en 91; J. Van Compernolle, G. Closset-Marchal, J.-F. Van Drooghenbroeck, A. Decroës en O. Mignolet, o.c., R.C.J.B. 2002, p. 437, nr. 411).

De nietigheid van art. 40, eerste lid, van de Taalwet Gerechtszaken is dus een nietigheid die in voorkomend geval ambtshalve moet worden voorgedragen en niets te maken heeft met de concepten belangenschade en normdoel, bedoeld in art. 861 en 867 Ger. W.

De absolute nietigheid betreft zowel de vorm als de inhoud van de volledige akte (Cass. 8 februari 2002, R.W. 2003-04, 1116; Arbh. Gent 21 maart 2001, R.W. 2002-03, 1276) en is niet beperkt tot de delen weergegeven in een andere taal dan die van de rechtspleging (Cass. 20 januari 1992, R.W. 1991-92, 1253, met conclusie van procureur-generaal H. Lenaerts).