Printervriendelijke versieVerstuur naar een vriend

• Cass. (2e k.) AR P.05.1026.F, 9 november 2005 (O.A., E.) http://www.cass.be (5 december 2005); , N.C. 2006, afl. 6, 406, noot GOOSSENS, F

Het recht van elke beschuldigde om onverwijld, in een taal die hij verstaat, en in bijzonderheden op de hoogte te worden gesteld van de aard en de reden van de tegen hem ingebrachte beschuldiging, betreft het recht van verdediging voor het vonnisgerecht; het is niet van toepassing op de verhoren die de politie tijdens een strafrechtelijk vooronderzoek verricht.

In het Nederlands taalgebied worden de processen-verbaal betreffende de opsporing en de vaststelling van misdrijven in het Nederlands gesteld en niet in de taal van de beklaagde indien die een andere taal spreekt.

• Raad van State, 12e Kamer – 11 februari 2010, RW 2010-2011, 677

P.D.P. t/ Brussels Hoofdstedelijk Gewest

Arrest nr. 200.754

Het beroep, ingesteld op 26 april 2001, strekt tot de nietigverklaring van de administratieve boete (...) die P.D.P. op 8 maart 2001 door de directeur-generaal van het Gewestelijk Agentschap voor Netheid is opgelegd.

Ten gronde meent verwerende partij dat het proces- verbaal niet in strijd is met art. 11 van de wet van 15 juni 1935 op het gebruik der talen in gerechtszaken, aangezien een procesverbaal in de gemeenten van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest in het Frans of in het Nederlands mag worden opgesteld «volgens de taal van de verklaring of volgens de nood van de zaak». Eveneens wordt betoogd dat de wetten van 18 juli 1966 op het gebruik van de talen in bestuurszaken, noch verzoeksters recht van verdediging geschonden zijn.

Ook al heeft verzoekster in de uiteenzetting van het middel niet expliciet gerefereerd aan art. 11 van de wet van 15 juni 1935 op het gebruik der talen in gerechtszaken, haar betoog was niettemin voldoende duidelijk opdat verwerende partij er die verwijzing in zou lezen en zich op het stuk van de schending van genoemde bepaling ook effectief zou verweren.

Alleszins in die mate is het middel ontvankelijk en zou het, zo niet, overigens ambtshalve dienen te worden aangevoerd.

Art. 11 van de wet van 15 juni 1935 op het gebruik der talen in gerechtszaken bepaalt onder meer dat de processen-verbaal betreffende de opsporing en de vaststelling van misdaden, wanbedrijven en overtredingen, in het Franse taalgebied in het Frans, in het Nederlandse taalgebied in het Nederlands en in het Duitse taalgebied in het Duits gesteld worden. In de gemeenten van de Brusselse agglomeratie worden, aldus het voorschrift, «die processen-verbaal gesteld in het Frans of in het Nederlands, naar gelang dat degene die er het voorwerp van is, de ene of de andere dezer talen voor zijn verklaringen gebruikt, en bij gemis van verklaring, volgens de noodwendigheden der zaak».

In zijn verslag oordeelt de eerste auditeur-afdelingshoofd dat er geen specifieke noodwendigheden van de zaak voorhanden zijn, of door verwerende partij worden aangevoerd, die het gebruik van het Frans bij het opstellen van het proces-verbaal van 4 oktober 2000 konden verantwoorden, terwijl er in verband met die noodwendigheden van de zaak wel objectieve gegevens waren die tot het gebruik van het Nederlands moesten aanzetten, namelijk het feit dat de geverbaliseerde in Haaltert woonde en dat de stukken die de verbalisant in het gestorte afval vond in het Nederlands bleken gesteld te zijn. Doordat niettemin het procesverbaal in het Frans is, schendt het volgens het auditoraatsverslag art. 11 van de voormelde wet van 15 juni 1935 en kan het niet de nodige rechtsgrond verschaffen voor de bestreden administratieve geldboete. (vernietiging)