In vereffening-verdeling komen geregeld deelakkoorden voor: partijen klaren één geschilpunt uit en laten de rest verder uitwerken. Dergelijke akkoorden kunnen bindend zijn en moeten vervolgens worden geïmplementeerd in de vereffeningsstaat.
Daarnaast kan er sprake zijn van een vaststellingsovereenkomst: partijen beëindigen een onzekerheid of geschil door een conventionele fixatie van wat tussen hen geldt. De essentie is finaliteit: men kan later niet eenzijdig terugkomen op wat men definitief heeft uitgeklaard, tenzij uitzonderlijke rechtsgronden worden aangetoond. In de praktijk betekent dit dat men niet via bezwaren of late stellingnames kan tornen aan wat eerder als akkoord is vastgezet.
Share